Melike Akkaya

çocukken bisikletten düşünce ( ne yazık ki sürmeyi bilmiyorum, hatta ona bisiklet kullanmak mı deniliyor, bisiklet sürmek mi ya da bisiklete binmek mi ondan da pek emin olamadım şuan) dünyanın en büyük acısı o sanırdım.
büyüdüm.
anne- babanın kavgasını duyunca onların ayrılacağını düşünüp yalnız kalacağım sanırdım.
büyüdüm.
ilkokuldayken annemin matematikten aldığım düşük notu duyacağını ve bana kızacağını sanırdım.
büyüdüm.
ortaokuldayken, okuldan kaçınca bizimkilerin öğreneceğini sanıp korkardım.
büyüdüm.
lisedeyken arkadaşlarımla okulu kırıp maça gittiğimi, yalan yere rapor aldığımı hocalarımın duyup bana tavır alacağını sanırdım.
büyüdüm.
korkularım, acılarım, sanmalarım hep içimde benimle büyüdü.artık ötesi yok, bir adım sonrası yok! ne yaşadığım korkuymuş bu zamana kadar ne yaşadığım acı. çekmediğin bilmediğin bir şeyi adlandırmak tuhaf geliyordu. artık anladım.
nefes alamamak acı.
ağlamak acı.
yalnızlık acı.
düşünmek acı.
düşünmemek acı.
kaçmak acı.
üstüne gitmek acı.
yaşamak acı.
sevmek acı.
sevilmek acı.
inkar etmek acı.
yalandan gülümsemek acı.
beklemek acı.
türlü türlü acılarlayım. ötesini göremiyorum artık. nefes alamıyorum. yeter kelimesini hiç bu kadar kullanmadım hayatımda.
yeter.